بسيارى نقل شده دال بر اين كه همهء امامان عليهم السلام مأموريت‌هاى ويژه‌اى داشتند كه در صحيفه‌هاى آسمانى نازله بر رسول خدا صلى الله عليه و آله نوشته شده بود ؛ و اين شايسته نيست كه احكام مربوط به آنها را با معيارهاى احكام خودمان بسنجيم . زيرا بر وضعيت پيامبران آگاهيم و مىدانيم كه بسيارى از آنها به تنهايى ميان هزاران تن از كافران مبعوث مىشدند و آنان را به دين خودشان فرامىخواندند و نسبت به سختىها و شكنجه و حبس‌ها و قتل‌ها و در آتش افتادن‌ها و امثال آن نيز بىاعتنا بودند . در چنين مواردى اعتراض به پيشوايان دين شايسته نيست . زيرا عصمتشان با دلايل و روايت‌هاى متواتر - كه جاى اعتراض ندارد - ثابت شده است . بلكه بر ما واجب است تا در آنچه از آنان صادر مىشود تسليم باشيم . علاوه بر اين چنانچه آن گونه كه شايسته است به موضوع بنگريم ، درمىيابيم كه امام حسين عليه السلام جان را فداى دين جد خويش كرد ؛ و پايه‌هاى حكومت بنى اميه پس از شهادت وى به لرزه درآمد ؛ و كفر و گمراهىشان پس از رسيدن آن حضرت به اين فيض الهى براى مردم آشكار گشت . چنانچه امام عليه السلام با بنىاميه از در مسالمت مىآمد و آنان را به حال خودشان وامىگذاشت ، حكومتشان را تقويت مىكرد و كار بر مردم مشتبه مىشد ؛ و چيزى نمىگذشت كه نشانه‌هاى دين كهنه و آثار هدايت مندرس مىگشت . علاوه بر اين در روايت‌هاى پيشين روشن گشت كه بيم كشته شدن موجب شد كه از مدينه به مكه بگريزد و از آنجا نيز وقتى گمان قوى برد كه در پى قتل و ترورش هستند بيرون آمد . تا آنجا كه براى آن بزرگوار امكان اتمام حج هم فراهم نيامد . از اين رو از حرم خدا بيرون آمد و ترسان و نگران از مكه خارج گشت ؛ و آن ملعون‌ها عرصه را بر او تنگ كرده و همه راه‌هاى فرار را به رويش بسته بودند . در كتاب معتبرى خواندم كه يزيد ، عمرو بن سعيد بن عاص را در رأس لشكرى انبوه فرستاد و رياست مراسم حج را به او داد و او را بر همهء حاجيان امارت بخشيد ؛ و در نهان وى را سفارش كرد كه حسين را دستگير كند و اگر نتوانست ، او را ناگهانى به قتل برساند . در همين سال سى تن از شيطان‌هاى بنى اميه را پنهانى با حاجيان همراه ساخت و فرمان داد كه در هر صورت حسين را بكشند . حسين عليه السلام نيز با آگاهى از اين موضوع از احرام حج بيرون آمد و آن را به صورت عمره مفرده به جاى آورد .